Rozmowy o modlitwie

4 lutego 2023

Z czterema rodzajami modlitwy zapoznał nas osobiście nasz Pan, potwierdzając i w tym względzie wypowiedziane o Nim słowa, iż czynił i nauczał

„Prośby” – używał, na przykład, gdy mówił: Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich!, lub gdy wypowiadał słowa psalmu: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? 

„Modlitwy” – gdy zwracał się do Ojca: Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania lub: Za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie

„Błagania” – gdy prosił: Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, lub: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią

„Dziękczynienia” – gdy modlił się: Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie, lub: Ojcze, dziękuję Ci, żeś Mnie wysłuchał. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz

Chociaż z przytoczonych tutaj przykładów mogłoby wynikać, że Jezus uczy nas używania czterech rodzajów modlitwy oddzielnie, w zależności od różnych okoliczności, to jednak w innym miejscu, przy końcu Ewangelii św. Jana, na podstawie Jego własnej, obfitej modlitwy, widzimy, jak doskonale wszystkie te rodzaje można połączyć. 

Niestety, fragment ten jest zbyt długi, by szczegółowo go teraz analizować, a poza tym każdy uważny czytelnik, sam się może o tym z łatwością przekonać. Podobną myśl, by w jednym gorącym błaganiu ofiarować czasem Bogu wszystkie rodzaje modlitwy, wyraził także – choć w nieco zmienionej formie – Apostoł Paweł w Liście do Filipian: W każdej sprawie – pisał – wasze potrzeby (petitiones) przedstawiajcie Bogu w modlitwie (in oratione) i prośbie (obsecratione) z dziękczynieniem (gratiarum actione)! Chciał nas tutaj wyraźnie pouczyć, aby do „modlitwy” i „prośby” dołączać również „dziękczynienie” i „wspólne błaganie”...

Przeczytaj całość

Fragment książki "Rozmowy z Ojcami, tom 1"
Skorzystaj z zestawienia publikacji źródłowych św. Jana Kasjana

Święty Jan Kasjan (ok. 365–435) jeden z największych autorytetów w monastycyzmie zachodnim. Urodzony w Dobrudży (na terenie dzisiejszej Rumunii i Bułgarii), od młodości zafascynowany życiem monastycznym. Mając 18 lat wyruszył do Palestyny (383), gdzie wstąpił do klasztoru. Razem z Germanusem, swoim przyjacielem, udał się do Egiptu (Nitria, Cele, Sketis), gdzie spotkał się i rozmawiał z najsłynniejszymi Ojcami Pustyni. W 400 roku wyjechał do Konstantynopola, gdzie zaprzyjaźnił się ze św. Janem Chryzostomem. W roku 405 pojechał do Rzymu, szukając u papieża wsparcia dla prześladowanego Jana. Tu spotkał i zaprzyjaźnił się z diakonem Leonem, późniejszym papieżem Leonem Wielkim. Stąd wyjechał do Marsylii w 416 roku, gdzie założył dwa klasztory: męski i żeński. Napisał: „Reguły życia mnichów”; „Rozmowy z Ojcami”; „O wcieleniu Pańskim przeciw Nestoriuszowi”.

Modlitwa jest najlepszą bronią, jaką posiadamy. Jest ona kluczem, który otwiera Serce Boga. Powinieneś mówić do Pana Jezusa również sercem, a nie tylko wargami. Co więcej, w pewnych przypadkach powinieneś mówić do Niego tylko sercem

św. Ojciec Pio

Polecamy

Ciekawostki o parafii

Poznaj obecne i historyczne fakty


Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
80 0.056264162063599