Prawdziwa pokuta nie oznacza dręczenia siebie. Ojciec Pio ma lepszy pomysł

13 stycznia 2019

Ojciec Pio, wielki spowiednik, twierdzi, że cały ten niepokój nie jest konieczny, ani nawet pożądany.

Uwielbiam wychodzić z konfesjonału po spowiedzi. Uwielbiam nawet samą spowiedź, ale robienie rachunku sumienia z wyprzedzeniem jest dla mnie tak trudne, że szukam wymówek, by ominąć ten sakrament. Jestem skrupulantką, a przypominanie sobie grzechów, które ostatnio popełniłam, sprawia, że zalewają mnie poczucie winy i wyrzuty sumienia. To przytłaczające.

„Jak mogłam do tego dopuścić? Jak mogłam to powiedzieć? Co ja sobie myślałam?!” Mówią, że diabeł jest wielkim oskarżycielem, ale w tej dyscyplinie regularnie biję go na głowę. Częściowo, to dlatego, że naprawdę mam wyrzuty sumienia. Tak bardzo chcę postępować lepiej – a mam własną teorię, że jeśli tylko sama się porządnie zbesztam, to przestraszę się tak, że następnym razem nie popełnię tego samego grzechu.

 Ojciec Pio ma pomysł

Myślę, że wielu z nas, czy to skrupulantów czy nie, ulega pokusie myślenia, że głębia naszej pokuty świadczy o tym, jak strasznie się czujemy z powodu popełnienia grzechu. W końcu po to jest wina: by mówiła nam, kiedy popełniliśmy coś złego. Powinniśmy czuć się źle – a nawet najbardziej wrażliwi spośród nas prawdopodobnie nie mają pojęcia jak tragiczny jest naprawdę grzech. Nie mamy Bożej perspektywy.

W rzeczywistości jednak cały ten narzucany sobie strach i wściekłość na samego siebie oddala nas od Boga i Jego miłosierdzia, więc w sumie nie jest to żadna świetna strategia.

Ojciec Pio, wielki spowiednik, twierdzi, że cały ten niepokój nie jest konieczny, ani nawet pożądany:

 

Staraj się jak najlepiej, bez nadmiernego niepokoju, robić doskonale to, co powinieneś i co chciałbyś robić. Jednak kiedy coś zrobiłeś, nie myśl już o tym. Zamiast tego myśl tylko o tym, co musisz jeszcze zrobić, co chcesz zrobić lub co właśnie robisz.
Krocz po drogach Pana z prostotą i nie dręcz się. Powinieneś pogardzać swoimi słabościami, ale raczej ze spokojem niż z lękiem i niepokojem. Z tego powodu bądź cierpliwy wobec nich i naucz się odnosić z nich korzyść w świętym uniżeniu.

Prawdziwa pokuta

Wiele wyniosłam z tego genialnego cytatu i pomógł mi częściej i gruntowniej robić rachunek sumienia. Prawdziwa pokuta nie musi być przewlekła. Może być prosta. Może być spokojna. A jednak jest rzeczywista.

Nie trzeba pokutować więcej niż raz. Bóg nie skąpi przebaczenia. On bardziej chce nam przebaczać niż my pragniemy otrzymać przebaczenie. Więc pokutujmy raz, a potem skoncentrujmy się na naszych bieżących obowiązkach, zamiast marnować czas na żałowanie czegoś, czego nie można zmienić. Tylko Boże przebaczenie może dotknąć przeszłości i już to robi.

„Kochaj grzesznika, nienawidź grzechu” odnosi się także do nas samych. Pogardzanie naszymi słabościami nie oznacza, że ​​musimy gardzić sobą. Bóg tego nie robi.

A oto najważniejsze przesłanie: dostrzeganie własnych niedociągnięć i cierpliwość wobec nich jest w rzeczywistości o wiele trudniejsze niż popadanie w samoudręczenie. Osobiście zauważyłam, że najbardziej niepokoją mnie moje grzechy, gdy jestem nimi zaskoczona, kiedy już pozwoliłam sobie na myśli, że byłam ostatnio całkiem przyzwoita i święta. A nie powinnam być zaskoczona własną grzesznością.

„Jak mogłam do tego dopuścić? Jak mogłam to powiedzieć? Co ja sobie myślałam?!” Mówią, że diabeł jest wielkim oskarżycielem, ale w tej dyscyplinie regularnie biję go na głowę. Częściowo, to dlatego, że naprawdę mam wyrzuty sumienia. Tak bardzo chcę postępować lepiej – a mam własną teorię, że jeśli tylko sama się porządnie zbesztam, to przestraszę się tak, że następnym razem nie popełnię tego samego grzechu. 

Ojciec Pio ma pomysł

Myślę, że wielu z nas, czy to skrupulantów czy nie, ulega pokusie myślenia, że głębia naszej pokuty świadczy o tym, jak strasznie się czujemy z powodu popełnienia grzechu. W końcu po to jest wina: by mówiła nam, kiedy popełniliśmy coś złego. Powinniśmy czuć się źle – a nawet najbardziej wrażliwi spośród nas prawdopodobnie nie mają pojęcia jak tragiczny jest naprawdę grzech. Nie mamy Bożej perspektywy.

W rzeczywistości jednak cały ten narzucany sobie strach i wściekłość na samego siebie oddala nas od Boga i Jego miłosierdzia, więc w sumie nie jest to żadna świetna strategia.

Ojciec Pio, wielki spowiednik, twierdzi, że cały ten niepokój nie jest konieczny, ani nawet pożądany: 

Staraj się jak najlepiej, bez nadmiernego niepokoju, robić doskonale to, co powinieneś i co chciałbyś robić. Jednak kiedy coś zrobiłeś, nie myśl już o tym. Zamiast tego myśl tylko o tym, co musisz jeszcze zrobić, co chcesz zrobić lub co właśnie robisz.
Krocz po drogach Pana z prostotą i nie dręcz się. Powinieneś pogardzać swoimi słabościami, ale raczej ze spokojem niż z lękiem i niepokojem. Z tego powodu bądź cierpliwy wobec nich i naucz się odnosić z nich korzyść w świętym uniżeniu. 

Prawdziwa pokuta

Wiele wyniosłam z tego genialnego cytatu i pomógł mi częściej i gruntowniej robić rachunek sumienia. Prawdziwa pokuta nie musi być przewlekła. Może być prosta. Może być spokojna. A jednak jest rzeczywista.

Nie trzeba pokutować więcej niż raz. Bóg nie skąpi przebaczenia. On bardziej chce nam przebaczać niż my pragniemy otrzymać przebaczenie. Więc pokutujmy raz, a potem skoncentrujmy się na naszych bieżących obowiązkach, zamiast marnować czas na żałowanie czegoś, czego nie można zmienić. Tylko Boże przebaczenie może dotknąć przeszłości i już to robi.

„Kochaj grzesznika, nienawidź grzechu” odnosi się także do nas samych. Pogardzanie naszymi słabościami nie oznacza, że ​​musimy gardzić sobą. Bóg tego nie robi.

A oto najważniejsze przesłanie: dostrzeganie własnych niedociągnięć i cierpliwość wobec nich jest w rzeczywistości o wiele trudniejsze niż popadanie w samoudręczenie. Osobiście zauważyłam, że najbardziej niepokoją mnie moje grzechy, gdy jestem nimi zaskoczona, kiedy już pozwoliłam sobie na myśli, że byłam ostatnio całkiem przyzwoita i święta. A nie powinnam być zaskoczona własną grzesznością.

Tu właśnie jest miejsce na słowa Ojca Pio o świętym uniżeniu. Zaakceptowanie tego, że jestem słaba i grzeszę – choć wciąż staram się stawać lepszą.

Gdzie jest oczyszczenie, tam też jest i oświecenie.

św. Grzegorz z Nazjanzu

Polecamy

Ciekawostki o parafii

Poznaj obecne i historyczne fakty


Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
76 0.16695404052734