Karol Wojtyła 22 marca 1977 r. w bazylice Świętej Trójcy w Krakowie po raz pierwszy nazwał Piera Giorgia Frassatiego „człowiekiem ośmiu błogosławieństw”. Tego dnia odbywała się Msza św. inaugurująca wystawę przybliżającą krakowianom życiorys tercjarza dominikańskiego, o którym robiło się coraz głośniej już nie tylko we Włoszech.
Podczas kazania kardynał wyjaśnił, że usłyszał o Frassatim, kiedy sam był studentem polonistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Postać młodego turyńczyka od razu bardzo mu się spodobała, a życiorys Piera Giorgia wielokrotnie był inspiracją do działania. Stało się tak chociażby w przypadku słynnych spływów kajakowych ze studentami. Pomysł Karola Wojtyły bazował dokładnie na koncepcji Towarzystwa Ciemnych Typów.
Przyszły papież uważał, że Pier Giorgio może być uznany za patrona i przewodnika duchowego młodzieży akademickiej. Powinien być wzorem dla ludzi, którzy w swojej codzienności chcą naśladować Chrystusa. Podawał go jako przykład katolika zaangażowanego, potrafiącego odpowiedzieć na wezwanie Boga, który mówi: „Pójdź za Mną”. Według kardynała Wojtyły Pier Giorgio realizował w swoim życiu wszystkie błogosławieństwa, które Jezus opisał w Kazaniu na górze.
Był ubogi w duchu. Nie oznaczało to jednak utraty, rezygnacji, oddania czegoś, co mogło być dla młodego chłopaka ważne. Błogosławieństwo to ma o wiele głębsze znaczenie – chodzi o wejście w intymny kontakt z Jezusem Chrystusem, stanie się Jego uczniem. Ubogi w duchu to ktoś, kto bezgranicznie zaufał, kto nie widzi wartości w dobrach materialnych, jest wobec nich obojętny. Ktoś, kto wie, że Bóg zatroszczy się o każdy kolejny dzień w jego życiu. Najważniejsze, żeby żyć zgodnie z Jego nauką. Frassati wielokrotnie namawiał przyjaciół, żeby uczyli się panować nad namiętnościami. Miały im w tym pomagać spotkania z ubogimi w ramach Konferencji św. Wincentego à Paulo. Sam bez zastanowienia oddawał potrzebującym wszystko, co posiadał, a postawa ta pomagała mu uwolnić się od wszelkich przywiązań, które mogły utrudnić całkowite przylgnięcie do Chrystusa.
Błogosławieni, to znaczy szczęśliwi – również ci, którzy chociaż teraz się smucą, w niebie doświadczą pocieszenia, dopiero tam poczują prawdziwą radość.
Bardzo często życie przepełnione smutkiem i cierpieniem zaczyna tracić sens i wartość. Pier Giorgio sam doświadczał wielu trudów. Powtarzał jednak, że chrześcijanin nie może być smutny, powinien skierować swoją uwagę w stronę przyszłości. Mieć świadomość, że dopiero po śmierci doświadczymy prawdziwej radości przebywania w raju. Bez głębokiej ufności w pocieszenie, jakie niosła wiara, Pier Giorgio nie mógłby nieść pomocy ubogim, których nędza często przygniatała każdego, kto na nią patrzył. Tak pisał 14 lutego 1925 r. w liście do siostry: „Wiara daje siłę, aby zawsze być wesołym”. Z tą myślą rozpoczynał każdy dzień.
Artykuł zawiera fragment z książki Pauliny Małoty „Pier Giorgio Frassati. Kwiatki i modlitwy”, wyd. eSPe. Zobacz więcej.
za niedziela.pl
