Podczas, gdy Kościół przeżywa szczególny czas synodu, warto zatrzymać się nad tym, gdzie sięgają korzenie tej formy. Jak przypominają autorzy programu Klucze Piotra, emitowanego na falach Radia Watykańskiego, praktyka gromadzenia się w celu słuchania Ducha Świętego jest tak stara, jak sam Kościół, o czym świadczy Sobór Jerozolimski opisany w 15. rozdziale Dziejów Apostolskich.

Synod Biskupów narodził się w 1965 r. z inicjatywy Pawła VI, który w motu proprio „Apostolica sollicitudo” definiuje go jako „stałą radę biskupów dla Kościoła powszechnego”. Realizuje w ten sposób postulat sformułowany przez Sobór. Celem prac synodalnych jest kolegialne omówienie pod przewodnictwem papieża kwestii o pierwszorzędnym znaczeniu dla życia Kościoła. W 2018 r. konstytucja apostolska papieża Franciszka „Episcopalis communio” przekształciła Synod Biskupów z pojedynczego wydarzenia – zgromadzenia hierarchów poświęconego jednej kwestii – w wieloetapowy proces, w którym cały Kościół i wszyscy jego członkowie, są zaproszeni do wzięcia udziału, i który rozpoczyna się od ogólnoświatowych konsultacji ze wszystkimi wiernymi. To właśnie na tej odnowionej podstawie został zorganizowany obecny synod, zatytułowany «Ku Kościołowi synodalnemu – komunia, uczestnictwo, misja». Synodalność oznacza szczególny styl, który określa życie i misję Kościoła, wyrażając jego naturę jako Ludu Bożego idącego razem i schodzącego się jako zgromadzenie, wezwanego przez Pana Jezusa w mocy Ducha Świętego do głoszenia Ewangelii.

za ekai.pl